")
صداقت و راستگویی حضرت علی (ع)
معصومین(علیهم السلام)

حضرت على عليه‏ السلام صداقت و راست‏گويى را به عنوان يك ارزش عالى الاهى و انسانى در خويش نهادينه كرده بود. اين امر نه تنها در زندگى فردى و خانوادگى وى، كه در عرصه اجتماع و سياست نيز مورد  توجه حضرت بود. از اين جهت بايد گفت ايشان الگوى انسانى است كه ميان سياست و صداقت به‏ خوبى جمع كرده و سازگارى اين دو را در زندگى‏ اش به اثبات رسانيده است. اين در حالى است كه امثال معاويه با نيرنگ، فريب، حقه و دروغ اهل سياست بودند، و صداقت را فداى سياست مى‏ كردند. نقل شده است كه به اميرالمؤمنين عليه‏ السلام گفتند: شما از جهت علم، زهد، شجاعت و ساير كمالات اخلاقى برترين افراد هستيد، ولى از نظر سياست‏مدار بودن، گويا معاويه از شما برتر است. حضرت فرمودند: من با خداوند عهد بسته‏ ام كه هرگز دروغ نگويم. چيزى را كه باور ندارم بر زبان نياورم. كارى را كه خودم انجام نمى‏ دهم، به مردم نگويم كه انجام دهيد، و زبانم آينه فكرم باشد. من در برابر خداوند احساس مسئوليت مى‏ كنم و بايد در چهارچوب صداقت و راست گويى حركت كنم. من نمى‏ توانم هر حرفى را بر زبان بياورم و از تهمت و افترا و غيبت براى رسيدن به اهدافم استفاده كنم. ولى معاويه يله و رها است و براى رسيدن به اهدافش از دروغ گفتن خوددارى نمى‏ كند. اگر من در برابر خداوند، احساس مسؤليت نمى‏ كردم و آن عهد را با خداى خود نداشتم، آن وقت شما مى‏ فهميديد كه من سياستمدارترم يا معاويه.

اين ويژگى امام الگويى است براى همگان به ويژه سياستمداران و حاكمان و مسئولان جامعه. آنان بايد به اين نكته توجه كنند و در سياست همواره صداقت را مراعات كنند. اگر مردم احساس كنند كه مسئولان‏شان صادق هستند حتماً حامى آنها خواهند بود.