")
ماه رمضان، ماه خودسازی
ماه رمضان

 

ما با پديده‏ هاى معنوى، انسِ كمترى داريم. بنابر اين معمولًا نمى‏ توانيم روابطِ آنها با يكديگر را به طور صحيح كشف كنيم.

بعضى اوقات بدون آمادگى به تحليلِ پديده‏ هاى معنوى مى‏ پردازيم و مرتكبِ اشتباهاتِ بزرگى مى شويم.

به عنوان مثال از روى اشتباه مى‏ گوييم:

نماز بسيار خوب است؛ زيرا نوعى ورزش يا نرمش است. روزه بسيار خوب است چون جنبه طبى دارد. وضو و غسل بسيار خوب هستند، زيرا جنبه بهداشتى دارند. خلاصه براى شناختِ پديده‏ هاى معنوى مانند نماز، روزه، وضو، تقرب و امثال آنها، اين پديده‏ ها را در حدّ پديده‏ هاى مادّى مانند ورزش و نرمش پايين مى‏ آوريم. اين گونه شناخت و تحليلِ پديده‏ هاى معنوى درست نيست، زيرا معناى آن اين است كه مثلًا حضرت سلمان كه داراى مقام معنوىِ والا بود، مقام و منزلتش اين بوده كه بسيار ورزش مى‏ كرده است!!! يا فلان عارف كه مقام معنوىِ بلندى داشته است، مقام والايش اين بوده كه بسيار نرمش مى‏ كرده يا اينكه بهداشت را خيلى خوب رعايت مى‏ نموده است.

البته من نمى‏ خواهم بگويم ورزش و يا بهداشت، چيزهاى بدى هستند. هر كدام از اينها در جاىِ خود بسيار مفيد و ارزشمند مى‏ باشند. اما اگر بخواهيم عبادات و پديده‏ هاى معنوى را در امثال ورزش و بهداشت خلاصه كنيم، اين گونه تجزيه و تحليل و شناختْ بسيار اشتباه و نادرست است.

ماه رمضان، ماه خودسازى است. پيشوايان دينِ ما در مورد خودسازى در اين ماه، دستورهاى فراوانى به ما داده‏ اند.

آنها فرموده‏ اند: در ماه رمضان، شب‏ها را بيدار باشيد و در خلوت و با تمركزِ فكر عبادت كنيد، قرآن و نماز بخوانيد، خداوند را ذكر نماييد، خود را در محضر خدا بدانيد، با خداوند حرف بزنيد. اين عباداتْ سببِ خودسازى و تهذيب نفسِ ما مى‏ شوند تا آنجا كه: «رسد آدمى به جايى كه بجز خدا نبيند».

همپاى‏انقلاب، ص: 631